SHARMA

 “Toen ik als twintigjarige bij een tv-station in Suriname de kans kreeg om een eigen programma te maken en te presenteren, voelde ik hoe bijzonder het was om met teksten en beelden te spelen”

Kun je jezelf kort voorstellen? Wie ben je en wat doe je met passie?

Ik ben Sharma Chin A Foeng, geboren in Suriname en moeder van twee prachtige jonge vrouwen. Vanaf mijn achttiende werk ik in de media. Wat begon als een studentenbijbaantje bij de nationale radiozender, groeide uit tot mijn beroep. Ik ontdekte wat ik met mijn stem kon doen en welke impact de toevoeging van videobeelden had. Het werd shows presenteren en programma’s maken én presenteren. De kriebels die ik voelde telkens wanneer ik voor een camera of op een podium stond, wilde ik vaker ervaren! Na vele opleidingen en cursussen besloot ik: dit wordt het, ik ben een mediadier! Ervaring in het vak heeft me gevormd tot leidinggevende van een nieuwsdienst en vervolgens tot journalistiek leider van een lokale omroep.

Wat was het moment waarop je besloot om écht je hart te volgen?

Toen ik als twintigjarige bij een tv-station in Suriname de kans kreeg om een eigen
programma te maken en te presenteren, voelde ik hoe bijzonder het was om met
teksten en beelden te spelen. Of het nu op een podium was, in een radiostudio of in
een televisiestudio – dat gevoel was onvergetelijk.

Wat gaf de doorslag om van dromen naar doen te gaan?

Ik voelde me het gelukkigst wanneer ik op een podium stond, of in een studio bezig
was. De reactie van publiek op mijn producties gaf mij het gevoel dat ik daarmee iets
kon bereiken. Informatie overdracht op mijn manier, in mijn eigen stijl. DAAR moest
ik meer mee doen. En omdat ik dankzij mijn talenten veel opdrachten kreeg, groeide de wens om door te gaan met wat mij gelukkig maakte en me daar verder in te
ontwikkelen.

Hoe zag jouw pad naar succes eruit en wat waren de grootste uitdagingen onderweg?

Ik heb eerlijk gezegd veel geluk gehad. Ik heb altijd goede mentoren vanuit mijn
vakgebied gehad. Professionals uit de media die in mij geloofden en die mij
vertelden dat ik talent had. Zowel in Suriname als in Nederland. Zij hebben mij
enorm begeleid en gestimuleerd. En mij de kans gegeven om te groeien.
Uiteraard was het af en toe spannend, de concurrentie in de mediawereld is groot.
Je moet nuchter blijven, dicht bij jezelf blijven en eerlijk zijn over wat je wel kan en
wat niet. Kansen aangrijpen, maar altijd binnen grenzen die je voor jezelf bepaalt.
Niet “star struck” worden, want dan groei je niet meer.

Mijn grootste uitdagingen ondervond ik toen ik vanuit Suriname naar Nederland
verhuisde. Ik moest mezelf opnieuw bewijzen, als persoon en op het werk,
misschien wel meer dan ooit. Op persoonlijk vlak ging ik van een “bekende
Surinamer” naar een onbekende migrantenvrouw zonder werk. Ik moest mezelf
opnieuw ontdekken, aanpassen, genoegen nemen met minder luxe omstandigheden.
Moest mezelf elke dag weer moed inspreken: dat ik echt wel ooit eens mijn carrière
kon oppakken.

Eenmaal aan het werk, moest ik me ook daar weer aanpassen. Ik had niet de leiding
over een redactie, ik moest onderaan de ladder beginnen. En de overgang maken
van mijn “human interest kant” naar het harde nieuws maken en presenteren.
Plotseling was ik ook journalist, verslaggever. Een keiharde kennismaking met
Nederlandse regels in de mediawereld.

Wat betekent ‘succes’ voor jou persoonlijk?

Succes betekent voor mij dat ik me goed voel bij wat ik doe, dat ik voldoening haal
uit mijn werk en uit mijn persoonlijke ontwikkeling. Ook als moeder. Mijn kinderen
gelukkig maken en hun ontwikkeling zien, delen in hun persoonlijke successen of
van hen een compliment ontvangen. Dat geeft mij het gevoel dat ik als moeder een
goede bijdrage lever aan hun ontwikkeling als jonge vrouwen en aan hun leven.
Succes zit voor mij ook in persoonlijke geluksmomenten.
Opkrabbelen na een persoonlijke tegenslag doe ik door te mediteren of een
wandeling te maken. Maar ik kan ook trots zijn op kleine successen, zoals zelf een
wand behangen of een heerlijke taart bakken. Succes is voor mij ook dat ik blijf

groeien en geen stilstand ervaar. En dat wat ik doe, ertoe doet. Dat ik mensen erbij
kan inspireren of hen iets kan bijbrengen. En helemaal mooi: als ik mensen daarbij
kan helpen in hun eigen zoektocht, project of dromen. En als mijn eigen tv-
programma op de landelijke tv wordt uitgezonden en duizenden views haalt op
YouTube, dan is dat mooi meegenomen. Maar dat is voor mij niet het ultieme succes,
het proces waarin ik dat heb mogen maken en het gevoel dat ik daarbij heb gehad,
dat is voor mij nog veel belangrijker.

Hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld vol verwachtingen?

Door mezelf bij alles wat ik doe eerst de vragen te stellen: “Maakt dit mij gelukkig? Is dit
goed voor mij?” Als het antwoord NEE is, dan is de keuze snel gemaakt. Ik hoef niemand iets te bewijzen. IK moet tevreden zijn. Ik ren mezelf ook niet meer voorbij om anderen te
“pleasen”. Daar heb ik harde lessen uit geleerd. Ik doe wat IK wil en wat goed voelt, en grote beslissingen bespreek ik met mijn meiden. Hun mening doet ertoe.

Welke rol spelen zelfliefde en balans in jouw dagelijks leven?

Een hele belangrijke rol. Op de eerste plaats moet ik bij alles wat ik doe, elke dag, mezelf in de spiegel kunnen aankijken. Ik moet blij zijn met wie IK ben en hoe ik mezelf voel. Als ik me een dag minder lekker in mijn vel voel, heb ik geleerd om een stap terug te doen en mezelf de rust en reflectie te gunnen. Op zoek te gaan naar de reden waarop ik mezelf minder voel die dag. Ben ik fysiek niet lekker? Dan pak ik mijn rust, ook al kan ik die dag iets minder doen voor mijn kinderen of blijft het werk daardoor even liggen. Ik heb geleerd daaraan toe te geven. Mijn jongste die nog in huis woont, kan ook zelf iets koken als ik niet ok ben, of we zeggen een afspraak af. Mijn werk kan ook een dagje wachten.
Als ik me emotioneel voel, of geestelijk gewoon niet in balans, doe ik hetzelfde. Ik pak de
rust en gun mezelf de tijd om weer op te laden. Weer even te aarden. Want als de balans in mijn hoofd en mijn lijf niet oké is, is dat een teken om even te stoppen en weer op lijn te komen. Vroeger gaf ik daar niet aan toe. Ik bleef rennen, want ik moest presteren: als vrouw, als moeder, als werknemer. Maar daar word ik niet gelukkig van. Het doet me uiteindelijk geen goed, en daar hebben ook mijn kinderen of anderen om me heen
niets aan.

Wat is een les of inzicht die je graag aan andere vrouwen zou doorgeven?

Het klinkt misschien cliché, maar luister naar je lijf! Ga af op jouw intuïtie. Het is echt de
pijler van je lijf, van jezelf. Jouw lijf weet vaak al ver van tevoren wanneer iets niet goed voor je is en herkent “gevaren”, nog voordat jij daadwerkelijk doorhebt wat er aan de hand is. Ik wilde niet toegeven, was verblind door de liefde en ging door. Het leidde tot een burn-out. Dat klinkt misschien negatief, maar als ik toen niet een pas op de plaats had gedaan, had ik nooit naar binnen kunnen kijken, had ik nooit helder kunnen zien wat er allang aan de gang was. Pas nadat alles stil lag, ging ik aarden, zocht ik het echte geluk, in mezelf, ging ik aan de slag met die zelfliefde. Niet meer rennen en uitsloven voor een man en een gezin anderen, maar echt eerlijk op zoek naar MIJ.